Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

WPEK
E-mail Facebook

Laboratorium dla szkół i placówek oświatowych

Szczegółowe informacje na stronach: www.wcies.edu.pl], www.scek.edu.pl, www.edukacja.warszawa.pl

Realizacja projektu Laboratorium Edukacji Kulturalnej pozwala na zaktywizowanie warszawskich nauczycieli do prowadzenia edukacji kulturalnej w szkole, poprzez zwiększenie ich umiejętności i kompetencji w tej dziedzinie, co w rezultacie ma przyczynić się do większej aktywności uczniów w kontaktach z kulturą. Diagnoza sytuacji warszawskiej edukacji kulturalnej w szkołach, podobnie jak w całym polskim szkolnictwie, nie jest bowiem zbyt optymistyczna. Nawet w tradycyjnym zakresie tej edukacji, rozumianej jako przygotowanie do kontaktu ze sztuką, wyniki są niepokojące. Badacze uczestnictwa odbiorców w kulturze artystycznej podkreślają, iż kompetencje młodych ludzi w tej sferze są bardzo niskie. Poziom uczestnictwa w kulturze wyznacza, jak pokazują wyniki badań, głównie poziom wykształcenia. Im wyższe i lepsze wykształcenie edukowanych i ich rodziców, tym wyższy poziom uczestnictwa w kulturze, obejmujący kompetencje w zakresie rozumienia wytworów kultury i ich oceny, oraz głębsze i wyartykułowane potrzeby kulturalne. Niestety, mimo zachodzących zmian poziom wykształcenie ciągle jeszcze nie jest zbyt wysoki, stąd główna odpowiedzialność za edukację kulturalną spoczywa na szkole i na nauczycielach. Od września 2009 roku Ministerstwo Edukacji Narodowej wprowadziło reformę programową, w której znaczącą rolę w kształceniu oraz wychowaniu dzieci i młodzieży ma spełniać edukacja kulturalna – w formie zajęć artystycznych, zajęć z wiedzy o kulturze i sztuce, a także zajęć pozalekcyjnych rozwijających zainteresowania i umiejętności uczniów. W Programie Rozwoju Edukacji w latach 2013-2020 wśród priorytetów podnoszących poziom i jakość kształcenia zapisano edukacje kulturalną. Coraz ważniejszym elementem warszawskiej edukacji jest oferta pozalekcyjna i pozaszkolna, a jej istotną częścią staje się edukacja kulturalna. Problemem jest brak wykwalifikowanej kadry w dziedzinie edukacji kulturalnej dzieci i młodzieży. Z raportu Ośrodka Badań Młodzieży Uniwersytetu War-szawskiego na temat „Szanse i bariery aktywności młodzieży w środowisku lokalnym w perspektywie polityki młodzieżowej Rady Europy” wynika między innymi, że oferta edukacji kulturalnej dla młodzieży jest ciągle dosyć tradycyjna, a kadra nauczycieli niezbyt dobrze przygotowana do pracy z nowym pokoleniem Obserwacje potwierdzają, że wielu nauczycieli nie radzi sobie skutecznie z prowadzeniem edukacji artystycznej i kulturalnej w szkołach. Mają braki kompetencyjne w zakresie interpretowania wytworów kultury współczesnej i ich oceny jakościowej. Nauczyciele akcentują trudności w animowaniu życia kulturalnego w szkole, bo choć są świetnymi pedagogami, nie mając warsztatu ani umiejętności w tym kierunku, podejmują działania intuicyjnie. Często sami nauczyciele, mimo zainteresowania uczniów, nie wykazują inicjatywy w edukacji kulturalnej, ponieważ nie dostrzegają jej rangi w kształceniu i wychowaniu. Sami mało skutecznie wykorzystują tematyczne portale informacyjne i inne media. Nie mają też możliwości ani narzędzi weryfikacji jakości programów proponowanych szkołom przez instytucje kultury i organizacje pozarządowe, wśród których obok programów wartościowych trafiają się tzw. chałtury. Poza tym nawet jeśli szkoła korzysta z zewnętrznych programów edukacji kulturalnej, to zazwyczaj incydentalnie, nie zapewniając uczniom ciągłości edukacyjnej. Brakuje też kontaktów między nauczycielami zajmujących się tą dziedziną, co utrudnia wymianę informacji i doświadczeń. Tę sytuację w warszawskiej oświacie może zmienić program operacyjny Warszawski Program Edukacji Kulturalnej, jednym z podstawowych założeń którego jest zbudowanie systemu zintegrowanej współpracy szkół i nauczycieli z instytucjami kultury, organizacjami pozarządowymi, placówkami wychowania pozaszkolnego i wyższymi uczelniami oraz podniesienie jakości i poziomu edukacji kulturalnej dzieci i młodzieży, między innymi poprzez systemowe kształcenie nauczycieli. Głównym celem polityki edukacyjnej miasta jest zapewnienie wysokiej jakości kształcenia i wychowania. Dla osiągnięcia tego celu niezbędne jest jednak wspieranie rozwoju nauczycieli i kadr oświatowych poprzez doskonalenie zawodowe, promowanie i premiowanie innowacyjności, kreatywności i pracy zespołowej. Nauczyciele prowadzący w szkole zajęcia pozalekcyjne o profilu artystycznym oraz organizujący imprezy edukacyjno-artystyczne odczuwają potrzebę podnoszenia umiejętności i chętnie korzystają z form doskonalenia.

Laboratorium Edukacji Kulturalnej (LEK) to propozycja rozwiązania systemowego, ścieżka rozwoju osobowego nauczyciela i nabywania kompetencji w obszarze edukacji kulturalnej dzieci i młodzieży poprzez udział w seminariach, spotkaniach z twórcami, szkoleniach, wizytach studyjnych.

Funkcje Laboratorium Edukacji Kulturalnej
• doskonalenie nauczycieli (w tych formach Laboratorium, które stanowią oferty doskonalenia nauczycieli zajmujących się edukacją kulturalną)
• ośrodek wsparcia dla doradców edukacji kulturalnej i przedmiotów artystycznych
• wspieranie innowacji w dziedzinie edukacji kulturalnej (nowatorzy potrzebują zorganizowanej wymiany doświadczeń)
• pomoc metodyczna kadrom edukacji kulturalnej, integrowanie interdyscyplinarnych do-świadczeń dotyczących edukacji kulturalnej dzieci i młodzieży
• eksperymentowanie w zakresie form i metod edukacji kulturalnej

W ramach LEK głównymi organizatorami i realizatorami wspierania warszawskiego środowiska edukacyjnego jest Warszawskie Centrum Innowacji Edukacyjno-Społecznych i Szkoleń i Stołeczne Centrum Edukacji Kulturalnej. Instytucje te organizują różnorodne formy doskonalenia skierowane do nauczycieli, animatorów, liderów młodzieżowych, szkolnych i dzielnicowych koordynatorów edukacji kulturalnej, dyrektorów, pracowników placówek oświatowych oraz instytucji kultury, pracowników samorządowych. Do realizacji tych zadań we WCIES zostali powołani doradcy metodyczni w zakresie edukacji kulturalnej, edukacji plastycznej oraz edukacji muzycznej. Przy realizacji tych zadań doradcy współpracują z instytucjami kultury oraz edukacyjnymi m.in. z Galerią Narodową Zachęta, Muzeum Narodowym, Muzeum Sztuki Współczesnej, Domem Spotkań z Historią, Muzeum Historii Żydów Polskich, Instytutem Teatralnym, Nowymi Horyzontami Edukacji Filmowej, Kinem Atlantic, Kinem Świat, Entropią Słowa, Akademią DocPlanet, Uniwersytetem Warszawskim.
Do projektu Laboratorium Edukacji Kulturalnej mogą się włączyć inne instytucje kultury, animacji kulturalnej i organizacje pozarządowe, które kierują swoją ofertę szkoleniową do nauczycieli.
Wszystkie formy szkoleń WCIES i SCEK są bezpłatne. Służą one podnoszeniu kompetencji w zakresie wiedzy, praktycznych umiejętności nauczycieli i rozwijają ich kreatywność. W tych trzech wzajemnie przenikających się i dopełniających obszarach rozwoju zawodowego i osobistego nauczycieli realizowane są w ramach LEK różnorakie formy doskonalenia:

1. W obszarze pogłębiania wiedzy na temat sztuki współczesnej i kultury i umiejętności jej interpretacji – kursy doskonalące, warsztaty, seminaria prowadzone przez doradców metodycznych, wykładowców wyższych uczelni, kuratorów wystaw, artystów. Są to między innymi:

Cykl kursów i warsztatów poświęconych sztuce: Kolekcja Zachęty, Historia Sztuki dla nauczycieli, Język Sztuki, Lekcja Widzenia, Seminarium Wychowanie przez sztukę, Sztuka w filmie – filmy o sztuce. Ich celem jest nie tylko przedstawienie wybranych zagadnień ze sztuki współczesnej w formie wykładów historyków i krytyków sztuki, ale również rozwijanie narzędzi do analizowania i interpretowania dzieł artystów. Przede wszystkim dają nauczycielom umiejętności mówienia o sztuce współczesnej w sposób zrozumiały dla młodego pokolenia. Przedstawione poniżej wybrane spośród tych form doskonalenia mogą stanowić przykłady dobrych praktyk i inspirację.

Kolekcja Zachęty – przewodnik po polskiej sztuce współczesnej (2 edycje)
W zbiorach Zachęty – Narodowej Galerii Sztuki znajdują się prace światowej sławy współczesnych polskich artystów, m.in. Pawła Althamera, Katarzyny Kozyry, Zbigniewa Libery, Wilhelma Sasnala, Krzysztofa Wodiczki i wielu innych. Kolekcja Zachęty – przewodnik po polskiej sztuce współczesnej to cykl spotkań, których celem jest przybliżenie nauczycielom twórczości najważniejszych polskich artystów. Spotkania odbywają się raz w miesiącu, każde z nich poświęcone jest jednemu artyście. Punktem wyjścia do wykładu na temat twórczości artysty staje się wybrana praca z kolekcji Zachęty. Teorię uzupełniamy praktyką – druga część spotkania to zajęcia plastyczne inspirowane wybraną pracą, przybliżające jej treść i formę. Zajęcia praktyczne podzielone na jednostki lekcyjne pokazują jak zrealizować podobny temat podczas zajęć w szkole.
Do tej pory odbyły się spotkania poświęcone twórczości: Julity Wójcik, Jadwigi Sawickiej, Pawła Susida, Wilhelma Sasnala, Zbigniewa Libery, Pawła Althamera, Pawła Jarodzkiego, Włodzimierza Pawlaka, Anety Grzeszykowskiej, Mirosława Bałki, Goshki Macugi, Roberta Maciejuka, Edwarda Krasińskiego, Stanisława Dróżdża.

Kurs języka sztuki. Jak odczytywać dzieła sztuki dawnej i współczesnej
Nie byłoby sztuki współczesnej bez sztuki dawnej. Często kluczem do zrozumienia najnowszych prac oraz motywacji dwudziestowiecznych artystów są dzieła sztuki sprzed wieków. W ramach cyklu „Kurs języka sztuki. Jak odczytywać dzieła sztuki dawnej i współczesnej” nauczyciele pod kierunkiem specjalistów analizują sztukę dawną i współczesną, porównują w jaki sposób artyści opisują świat, w jakim celu działają i na czyje zlecenie. Zastanawiają się nad językiem sztuki, przyglądają różnym gatunkom: tradycyjnym, jak obraz czy rzeźba, a także tym współczesnym, jak performans, wideo i land art. Każde spotkanie poświęcone jest jednemu motywowi, np. naturze, kobiecie, wojnie, który jest omawiany na podstawie dzieł sztuki polskiej i światowej.
Tematy zajęć w roku szkolnym 2014/15: Awangarda pali muzea; Naga czy rozebrana?; O du-chowości w sztuce; Okropności wojny; Natura martwa i żywa; Sztuka wiodąca lud na barykady.

Szkolenia nawiązujące do wystaw czasowych w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki:

Popkultura i historia a sztuka współczesna
Szkolenie nawiązywało do wystawy „Piotr Uklański. Czterdzieści i cztery”, prezentowanej w galerii Zachęta na przełomie 2012 i 2013 roku. Poruszane zostały następujące tematy:
(Nie)przedstawianie Zagłady w sztukach wizualnych po 1989 roku; Piotr Uklański. Czterdzieści i cztery – oprowadzanie po wystawie z wprowadzeniem do twórczości artysty, Sztuka rozlicza (zalicza?) historię, Interpretowanie poprzez działanie – warsztaty, podczas których nauczyciele poznawali metody zaangażowania ucznia w samodzielną analizę języka sztuki współczesnej. Poprzez proste ćwiczenia wizualne inspirowane pracami z wystawy Piotr Uklański. Czterdzieści i cztery uczestnicy odkrywali narzędzia do interpretowania i odczytywania języka współczesnych artystów.

Sztuka konceptualna
Punktem wyjścia do szkolenia była wystawa „Nieprzekupne oko. Galeria Akumulatory 2, 1972–1990” prezentowanej w galerii Zachęta pod koniec 2012 roku. P Stanisław Welbel przybliżył pojęcie sztuki konceptualnej, przedstawił najważniejszych artystów związanych z tym nurtem i wybrane pracach. Joanna Kinowska opowiedziała o fotografii w konceptualizmie. Temu zagadnieniu oraz możliwościom wykorzystania medium fotograficznego w pracy z uczniami były poświęcone warsztaty prowadzone przez Joannę Kinowską i Agnieszkę Pajączkowską. Magdalena Duraj przybliżyła pojęcie poezji konkretnej i poprowadziła zajęcia inspirowane pracami Stanisława Dróżdża z kolekcji Zachęty. Z kolei z Agnieszką Szwachłą nauczyciele przyjrzeli się wybranym pracom pokazywanym na wystawie i próbowali je twórczo zinterpretować.

„Splendor tkaniny”
Szkolenie towarzyszące wystawie „Splendor tkaniny” prezentującej prace artystów polskich tworzone od drugiej połowy lat 40. XX wieku do czasów najnowszych. Na ekspozycję składały się zarówno dzieła wykorzystujące klasyczne metody tkackie i z użyciem tekstyliów oraz prace współczesne niebędące tkaniną, w których obecne jest „myślenie” splotem lub wzorem, widoczne zainteresowanie artystów materialnością tworzywa bądź innymi cechami typowymi dla tkaniny. Program szkolenia obejmował oprowadzanie po wystawie, zajęcia teoretyczne i warsztaty twórcze. Celem nie była nauka typowych technik tkackich z wykorzystaniem włókna i materiału, ale przedstawienie propozycji twórczego podejścia do tej dziedziny sztuki.

Romowie – inni, ale czy obcy?
Szkolenie nawiązywało do wystawy „Domy srebrne jak namioty” prezentowanej w Zachęcie na przełomie 2012 i 2013 roku, poruszającej problem obecności społeczności romskiej w Polsce i niejednoznacznego stosunku społecznego do niej. Składały się na nią zarówno historyczne malarstwo i fotografia pokazujące stereotypowy obraz społeczności romskiej, jak i prace artystów współczesnych wychodzące poza te stereotypy. Romowie żyją obok, a jednocześnie pozostają nieobecni – ignorowani lub nienawidzeni. Tytuł wystawy to cytat z wiersza romskiej poetki – Papuszy. Program szkolenia obejmował zwiedzanie wystawy oraz warsztaty antydyskryminacyjne prowadzone przez dr Joannę Talewicz-Kwiatkowską. Celem było poszerzenie wiedzy o społeczności romskiej, a także o mechanizmach powstawania stereotypów i uprzedzeń związanych z innymi grupami kulturowymi i etnicznymi.

„Byłem, czego i wam życzę. Henryk Tomaszewski” – lekcja widzenia
Szkolenie towarzyszyło wystawie „Byłem, czego i wam życzę. Henryk Tomaszewski”, zorganizowanej w stulecie urodzin artysty. Autor (1914–2005) – grafik, projektant, rysownik, profesor warszawskiej ASP – był jedną z najważniejszych postaci polskiej grafiki projektowej po II wojnie światowej. Wystawa w Zachęcie skupiała się na twórczości plakatowej artysty, obejmującej zarówno prace z okresu świetności polskiej szkoły plakatu (od 1945 do końca lat pięćdziesiątych), kiedy to Tomaszewski stworzył koncepcję plakatu opartego o plastyczny skrót i metaforę, jak i plakaty projektowane od lat sześćdziesiątych, kiedy artysta sprecyzował swój język graficzny. Prezentowane były również projekty książek, rysunki, szkice i projekty plakatów, ujawniające warsztat grafika ery przedkomputerowej.

Cykl kursów poświęconych sztuce teatru: Teatr? Bawmy się!, Budowanie autorskich scenariusz teatralnych, Współczesna dramaturgia dla dzieci i młodzieży, Od tekstu do realizacji- szybki kurs pracy reżyserskiej, Poruszenie. Improwizacja w tańcu i ruchu.
Szkolenia skierowane do nauczycieli i instruktorów prowadzących w placówkach grupy teatralne. Celem warsztatów jest zapoznanie uczestników z modelami warsztatowej pracy z dziećmi poprzez osobiste doświadczenie teatralne i poszukiwanie potencjału teatralnego w sytuacjach codziennych oraz doskonalenie umiejętności konstruowania spektaklu na bazie materiałów zgromadzonych w trakcie wspólnej pracy z dziećmi. Działania stają się pretekstem do objaśnienia struktury i metod budowania warsztatu dla dzieci i młodzieży, dostarczają uczestnikom umiejętności pracy z tekstem pod kątem dramaturgicznym, a także umiejętności rozszyfrowywania dramaturgicznej intencji i dynamiki spektaklu. Uczestnicy poznają metody i narzędzia pracy dramaturgicznej i reżyserskiej.

Budowanie autorskich scenariuszy
Szkolenie skierowane do grupy nauczycieli szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych, którzy prowadzą swoje uczniowskie grupy teatralne, bądź pracują sporadycznie z uczniami nad spektaklami. Szkolenie zakłada wprowadzenie nauczycieli w metodologię tworzenia scenariuszy w oparciu o tematy, problemy i zagadnienia istotne dla grupy, z którą pracują. Tworzenie autorskich scenariuszy zakłada zaangażowanie uczniów w proces pracy już na etapie tworzenia scenariusza, zintegrowanie ich wokół tematu i rozbudzenie dyskusji wokół określonych zagadnień. Dzięki temu przy okazji realizacji spektaklu nauczyciel może dowiedzieć się więcej o grupie młodzieży, z którą współpracuje.

Teatr? Bawmy się!
Szkolenie o charakterze warsztatowym skierowane było do nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej. Poprzez działania teatralne uczestnicy poznawali założenia pedagogiki teatru, ze szczególnym uwzględnieniem metodyki projektowania warsztatu wprowadzającego do przedstawiania lub analizującego obejrzany przez dzieci spektakl. Stworzyli autorskie scenariusze do spektaklu „Teatralny Plac Zabaw Jana Dormana”, wcześniej zapoznając się z aktywnymi metodami wspomagającymi uczniów w pełniejszym doświadczeniu teatru.

Współczesna dramaturgia dla dzieci i młodzieży. Od tekstu do realizacji – szybki kurs pracy reżyserskiej.
Szybki kurs reżyserii zakładał wprowadzenie nauczycieli w proces tworzenia spektaklu. Zaczął się od dramaturgicznej pracy z tekstem i budowania dla niego szerokiego kontekstu, aby potem wejść w tryb warsztatowej pracy zespołowej skoncentrowanej na działaniach reżyserskich. Punktem wyj-ścia były współczesne teksty literackie, które staną się podstawą do dalszej pracy z uczniami. Tekst ma być jednak trampoliną do improwizacji i współpracy z uczniami w obrębie konkretnego tematu.

Cykl kursów, warsztatów i seminariów poświęconych sztuce filmowej: prezentacja filmów premierowych dla nauczycieli w kinie Atlantic: Wychowanie w kinie, Sztuka w filmie – filmy o sztuce.

Wychowanie w kinie
Cykl corocznych warsztatów psychologiczno-wychowawczych opartych na projekcjach filmowych w Warszawie. Podstawą projektu jest przekonanie, że film może stanowić ważne i atrakcyjne narzędzie w pracy wychowawczej każdego nauczyciela, bardzo pomocne w rozmowach na temat wartości, modeli postępowania, czy światopoglądu. Na przykładzie prezentowanych przez filmowych bohaterów postaw i podejmowanych przez nich wyborów, dużo łatwiej budować z podopiecznymi dialog i angażować ich od świadomej dyskusji.

Sztuka w filmie – filmy o sztuce
Seminarium poświęcone twórczym poszukiwaniom nowatorskich metod nauczania i refleksji o kulturze, dziełach sztuki z wykorzystaniem znakomitych dzieł filmowych. Stało się również miejscem integracji nauczycieli warszawskich zainteresowanych sztuką i ideą wychowania przez sztukę.

2. W obszarze podnoszenia kompetencji w zakresie organizacji i realizacji edukacji artystycz-nej i kulturalnej w placówkach – warsztaty i konsultacje prowadzone przez doradców me-todycznych, praktyków kultury, animatorów, psychologów, socjologów

W ramach LEK prowadzone są szkolenia dla dzielnicowych i szkolnych koordynatorów: Projekt jako forma pracy, Kształcenie umiejętności pracy z grupą, Pozyskiwanie funduszy, Promocja kultury, Zarządzanie kulturą, marketing działalności kulturalnej, ABC szkolnego koordynatora edukacji kulturalnej, Warszawskie Inicjatywy Edukacyjne – istota i zasady pisania wniosków, Warszawska Nagroda Edukacji Kulturalnej – zasady pisania wniosków, Tworzenie projektów edukacyjnych w zakresie edukacji kulturalnej, Tworzenie programów edukacyjnych, Tworzenie Szkolnego Programu Edukacji Kulturalnej. Cykle warsztatów przygotowujących nauczyciela, koordynatora (szkolnego, dzielnicowego) do pełnienia tej funkcji w dzielnicy czy placówce, w czasie których uczestnicy pod okiem specjalistów w różnych dziedzinach doskonalą umiejętności komunikacji interpersonalnej, kształcą umiejętności wywierania wpływu, poznają zasady pracy metodą projektu edukacyjnego oraz zasady skutecznej promocji imprez kulturalnych, tworzą szkolne programy edukacji kulturalnej.

3. W obszarze pobudzania kreatywności i twórczości nauczycieli i instruktorów: projekt doskonalenia Twórczy nauczyciel – twórczy uczeń
Są to warsztaty twórcze, zakończone opracowaniem i zrealizowaniem projektu artystycznego, którego autorami i odbiorcami są nauczyciele, a koordynatorami i mentorami - praktycy, artyści, animatorzy.
Nauczyciel twórczy, to nauczyciel pomysłowy, otwarty na pomysły innych, stale wzbogacający swą wiedzę merytoryczną i podnoszący swoje kwalifikacje zawodowe, mający potrzebę uczenia się no-wych rzeczy, bezustannie poszukujący, badający, eksperymentujący, sprawdzający różne sposoby rozwiązań. Tak więc jest to osoba pomysłowa, zaangażowana w to, co robi, odpowiedzialna, orygi-nalna, wytrwała w dążeniu do wytyczonego celu i charakteryzująca się elastycznością w myśleniu. To osoba rozwijająca własne pasje twórcze i dzięki temu mająca wiele do zaoferowaniu swoim pod-opiecznym oraz rozumiejąca ich potrzeby aktywności twórczej. Projekt Twórczy nauczyciel – twórczy uczeń wychodzi naprzeciw potrzebom właśnie takich nauczycieli. Jego adresatami są na-uczyciele, którzy chcą rozwijać własną pasję i zarażać nią swoich uczniów.
W ramach projektu Twórczy nauczyciel – twórczy uczeń realizowane są różnorodne interaktywne formy doskonalenia nauczycieli, m.in.: Sztuka animacji, Teatr Nauczycielski Ciało Pedagogiczne, Kurs malarstwa i rysunku – warsztaty zakończone plenerem w Kazimierzu Dolnym i wystawą prac uczestników w Galerii WCIES, plenery malarskie dla nauczycieli i seniorów, Warszawska Akademia Filmowa.

Sztuka animacji
Szkolenie nawiązywało do wystawy „Antonisz: Technika jest da mnie rodzajem sztuki”, prezentowanej w galerii Zachęta. Szkolenie rozpoczęło zwiedzaniem wystawy z wprowadzeniem o twórczości Juliana Józefa Antoniszczaka (Antonisza) oraz warsztatami, w czasie których zaprezentowane zostały pomysły metodyczne na wykorzystanie filmów Antonisza w pracy z młodzieżą gimnazjalną i ponadgimnazjalną na lekcjach języka polskiego, wiedzy o kulturze, przedmiotów artystycznych, z uwzględnieniem nowej podstawy programowej. Następnie odbyły się warsztaty z animacji poklatkowej prowadzone przez Fundację Osiem Życzeń. Uczestnicy warsztatów samodzielnie zrealizowali własne filmy animowane i poznali kolejne etapy ich powstawania: praca nad scenariuszem, projekt scenografii i postaci, zdjęcia do filmu, montaż, udźwiękowienie. Po szkoleniu każdy uczestnik potrafił zrealizować film animowany ze swoimi uczniami.
Powstałe na szkoleniu filmy są do obejrzenia na stronie >>>

Teatr nauczycielski Ciało Pedagogiczne
Najważniejszymi celami tego szkolenia było: doświadczenie pełnego procesu pracy nad spektaklem, w którym aktorzy zaproszeni są do współtworzenia treści przedstawienia, otwarcie debaty – rozmowy na temat kondycji współczesnego szkolnictwa z aktywnym udziałem nauczycieli, stworzenie innowacyjnego szkolenia z edukacji teatralnej dla nauczycieli w postaci pracy nad spektaklem (doświadczenie pełnego procesu twórczego, od wspólnego pisania scenariusza do pokazów na scenie), stworzenie spektaklu oraz jego eksploatacja (premiera i 4 pokazy). Praca nad spektaklem trwała trzy miesiące i zakończyła się uroczystą premierą w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego.
Relację z warsztatów można znaleźć na stronie >>>

Warszawska Akademia Filmowa
Zajęcia w ramach Akademii odbywają się będą w weekendy (jeden weekend w miesiącu). Efektem jest stworzenie własnego filmu, poznanie ciekawych sposobów na pracę z wykorzystaniem filmu i nowych mediów oraz opracowanie projektu filmowego, który nauczyciele będą wdrażać w plan zajęć z uczniami w kolejnym roku szkolnym.