Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

Miasto Stołeczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery
LAUREAT WARSZAWSKIEJ NAGRODY EDUKACJI KULTURALNEJ 2013 - II Nagroda - organizacje pozarządowe – „Poszukiwacze Warszawskich Tradycji”
Autorzy projektu:
Anna Chlebicka, Anna Czyżewska, Dominika Misiak /
Stowarzyszenie „Pracownia Etnograficzna” im. Witolda Dynowskiego/ Śródmieście

Termin realizacji: 2010- 2012

Miejsce realizacji:
Warszawa

Adresaci:
Uczniowie szkół podstawowych, klasy 4-6

Liczba uczestników:
4500

Finansowanie:
m.st. Warszawy, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego

Realizatorzy:
Zespół edukatorek Stowarzyszenia „Pracownia Etnograficzna”

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
W ostatnich latach w Warszawie inicjowanych jest wiele przedsięwzięć związanych z popularyzowaniem dziedzictwa kulturowego stolicy, co dobrze obrazuje popularność takich portali jak www.gwara-warszawska.waw.pl czy www.oknonawarszawe.pl czy profilów na portach społecznościowych. Niewiele jednak z tych działań dociera do uczniów szkół podstawowych, którzy powinni w ramach ścieżki regionalnej uczyć się o tradycjach miejsc, w których mieszkają. W mieście takim jak Warszawa - które z jednej strony ma bogatą historię, a z drugiej jest miastem w ciągłym procesie powstawania - włączanie elementów edukacji regionalnej często przysparza nauczycielom problemów. Doświadczenie naszych zajęć pokazuje jednak, że informacje podane w atrakcyjnej formie sprawiają, że uczniowie wykazują autentyczne zainteresowanie tematem i mogą być dobrym impulsem do pogłębiania wiedzy o mieście, w którym się mieszka, ale też do poczucia mocniejszej z nim więzi.

Cele:
- edukacja kulturalna w zakresie varsavianistyki i etnografii miasta, budowanie pozytywnego wizerunku Warszawy wśród dzieci i młodzieży;
- animowanie działań angażujących dzieci w dbanie o przestrzeń miejską;
- przekazanie wiedzy na temat dziedzictwa kulturowego i tradycji Warszawy oraz poszczególnych dzielnic oraz zachęta do dalszego jej badania;
- pogłębianie lokalnej tożsamości;
- popularyzacja elementów dziedzictwa kulturowego stolicy, ze szczególnym uwzględnieniem lokalnych tradycji, warszawskiej wielokulturowości oraz śladów obecności ludności żydowskiej w stolicy;
- rozwijanie umiejętności związanych z dostrzeganiem i opisywaniem elementów kultury (podstawy warsztatu badawczego etnografów); rozwijanie umiejętności analitycznych i interpretacyjnych;
- rozwijanie wrażliwości kulturowej: umiejętności rozumienia własnej kultury i innych kultur oraz budowanie postawy otwartości i tolerancji;
- przeciwdziałanie postawom dyskryminacyjnym, niwelowanie stereotypowych wyobrażeń o innych kulturach poprzez dostarczanie rzetelnych informacji oraz pogłębianie wiedzy o kulturach, które współtworzyły i współtworzą krajobraz miasta, aby pokazać, że różnorodność i wzajemne inspirowanie się są wartościami.

Rezultaty:
3 warsztaty: „Warszawskie tradycje”, „Nasze dzielnice” i „Warszawa wielokulturowa”;
strona internetowa www.poszukiwacze.etnograficzna.pl.

Oryginalność koncepcji
Staramy się mówić o Warszawie jako o mieście ludzi, którzy w nim żyją - niezależnie czy mieszkają tu od wielu pokoleń, czy właśnie tutaj przyjechali. To ludzie tworzą miasto, a nie zabytki, architektura czy biznes. Znaczenia i sensy nadawane przez ludzi, a także praktyki codzienności są podstawą kształtowania i mówienia o przestrzeni Warszawy. W ten sam sposób mówimy o Warszawie w warszawskich audioprzewodnikach (www.miejskasciezka.pl), czy w „Etnografii do kieszeni” (cykl publikacji tekstów etnograficznych o Warszawie).
Szkoły uczestniczące w tej edycji projektu miały możliwość wyboru tematyki zajęć dotyczących współczesnej varsavianistyki w ujęciu etnograficznym. Na zajęciach patrzyliśmy na miasto z mniej typowej strony – rozmawialiśmy o miejscach i ludziach mijanych codziennie, lecz mimo to nieznanych. Pokazując warsztat pracy etnografów i antropologów kultury, zachęcaliśmy do przyjęcia nowej perspektywy patrzenia na miasto i jego mieszkańców, jednocześnie dostarczając uczniom i nauczycielom narzędzia do dalszego samodzielnego odkrywania bogactwa tradycji.

Umiejętności uczestników
brak

Co było najtrudniejsze?
Przy projekcie pracuje zespół edukatorek. Każda z nas jest odpowiedzialna za przygotowanie i prowadzenie poszczególnych warsztatów. Nie znamy klas, do których trafiamy. Najczęsciej spotykamy uczniów chętnych do pracy i otwartych na nasze propozycje oraz nauczycieli, którzy wspierają uczniów w odkrywaniu świata nauki. Czasem jednak trafiamy na sfrustrowanych belfrów. Rozwrzeszczana klasa i rozwrzeszczany nauczyciel są dla nas największymi wyzwaniami.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewałyśmy się, że dzięki tym zajęciom, przygotowywaniu się do nich, a następnie pracy z uczniami będziemy mogły na nowo odkryć nasze miasto.

Co sprawiło nam największą radość?
Największą radość sprawia nam – edukatorkom – entuzjazm, z jakim uczniowie i uczennice odkrywają Warszawę, jej dzielnice i tajemnice. Cieszą nas efekty wywiadów etnograficznych, które są przeprowadzane w ramach prac domowych. Dla nas jako etnografek jest to odkrywanie nowego świata, tak jak robił to Bronisław Malinowski.

Multimedia