Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

Miasto Stołeczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery
LAUREAT WARSZAWSKIEJ NAGRODY EDUKACJI KULTURALNEJ 2011 - II Nagroda - instytucje animacji kultury
 \
'Van Gogh. Visual Arts Group' / 'Van Gogh. Grupa sztuk wizualnych'
Projekt „Van Gogh. Grupa sztuk wizualnych - przekraczając granice wieku. Edukacja artystyczna słuchaczy dorosłych”

Autorzy projektu:
Jonna Sułek-Malinowska, Katarzyna Skowron / Ośrodek Kultury Ochoty / Ochota

Termin realizacji: Lata 2008-2010

Miejsce realizacji: Polska, Litwa, Węgry

Adresaci: Seniorzv 60+

Liczba uczestników: 80

Finansowanie:
Program Grundtvig „Uczenie się przez całe życie” UE

Realizatorzy:
-Joanna Sułek-Malinowska , kierownik pracowni plastycznej Magazyn Sztuk.
-artyści plastycy współpracujący z Magazynem Sztuk: Jacek Malinowski, Marcin Malitka, Agnieszka Biardzka. -koordynatorzy współpracy międzynarodowej z Ośrodka Kultury Ochoty OKO: Katarzyna Skowron, Urszula Kwiatek, Danuta Jampolska

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Około 30% mieszkańców Ochoty to osoby starsze. Niskie dochody utrudniały im dostęp do zajęć artystycznych. Kluby seniora skupione przy Ośrodku prowadzą nieodpłatne warsztaty plastyczne, teatralne, muzyczne,literackie. W kilku grupach swoje pasje rozwija 120 seniorów. Po nawiązaniu kontaktu przez Internet z Wileńskim Centrum Kultury w Traku Voke okazało się, że zmagają się z takimi samymi problemami jak my.
Żadna z naszych instytucji nie posiadała w tym czasie doświadczeń we współpracy europejskiej w zakresie działań na rzecz dorosłych. Starzejąca się Europa i idąca za tym problematyka kształcenia osób dorosłych jest zagadnieniem, które w naszych krajach ciągle jest nowe.Dostrzegliśmy brak dobrych praktyk w zakresie prowadzenia pozaformalnej edukacji artystycznej dorosłych. Postanowiliśmy je poznać, by móc prowadzić swoje działania jeszcze efektywniej. Do naszego pomysłu dołączyło się Pozarządowe Centrum Kultury z Budapesztu.

Cele:
Budowa partnerstwa między ośrodkami kultury z Polski, Litwy i Węgier oraz wymiana doświadczeń w zakresie edukacji artystycznej osób dorosłych.

Rezultaty:
Podczas projektu zrealizowano 3 plenery w Polsce, na Litwie i Węgrzech. Z powstałych obrazów wybrano 54 na wystawę, która odbyła się w Polsce w 2010 r. w Galerii Zadra w Warszawie. Do wystawy wydano katalog z pracami uczestników projektu.
Plenery zorganizowane podczas Spotkań Partnerskich różniły się od zwykłych kursów sposobem przekazywania i zdobywania wiedzy. Podczas nauki, uczestnicy mieli świadomość, że są częścią tej układanki i chcieli w niej brać udział. Mieliśmy możliwość wypracowania czegoś w rodzaju kodeksu malarskiego. Powstały wspólne metody nauczania od strony bardziej naukowej, będące obecnie częścią programów autorskich pracowników w Magazynie Sztuk. Wypracowane metody dydaktyczne dostarczyły uczestnikom bodźców sensorycznych oddziaływających na ich wzrok, słuch, dotyk, ułatwiając im bezpośrednie i pośrednie poznanie rzeczywistości i uwrażliwienia na otoczenie.

Oryginalność koncepcji
Zorganizowanie międzynarodowych plenerów dla seniorów-amatorów, podczas których, oprócz przekazania wiedzy artystycznej, nabyli umiejętności współpracy w grupie.

Umiejętności uczestników
Język sztuki ma wielką moc. Sprawił, że nawiązały się przyjaźnie,które pewnie nigdy by nie miały szans zaistnieć, gdyby nie projekt. Nasi uczestnicy po plenerach nabrali pewności siebie. Obecnie uczestnicząc w zajęciach nie czują się gorsi od młodszych kolegów. Podczas plenerów bardzo uważnie słuchali korekt i rad artystów i dzięki temu zrobili ogromne postępy malarskie. Część grupy obecnie uczestniczy w bardzo trudnych zajęciach kopiowania obrazów. Uczestnicy udowodnili sobie i innym, że ich sztuka jest również wartościowa. Oprócz plenerów seniorzy uczestniczyli w zajęciach językowych i komputerowych, m.in. nauczyli się posługiwać przeglądarkami internetowymi.

Co było najtrudniejsze?
Edukacja dorosłych jest bardziej skomplikowana niż edukacja młodzieży czy dzieci. W pewnym wieku nasze możliwości poszerzania wiedzy są bardziej ograniczone. Najtrudniejsze było opracowanie międzynarodowego programu edukacyjnego, dopasowanego indywidualnie do każdej grupy.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewałyśmy się, aż takiej euforii, która towarzyszyła podczas każdego wyjazdu naszym uczestnikom. Każdego dnia zarażali swoim entuzjazmem przygodnie spotkanych ludzi, opowiadając o swojej sztuce. Niektórzy stawiali pierwsze kroki artystyczne właśnie na naszych plenerach.

Co sprawiło nam największą radość?
Zaangażowanie naszych uczestników we wspólne działania
artystyczne. Czuli, że jest to ich projekt. Pomagali w organizowaniu wystawy i dobieraniu prac do katalogu. Z własnej inicjatywy spotykali się po plenerach dzieląc się swoimi doświadczeniami i emocjami.

Multimedia